آنتی بادی چیست و چه کاربردی دارد؟

آنتی بادی که به عنوان ایمونوگلوبولین (Ig) نیز شناخته می شود، یک پروتئین Y شکل است که توسط سلول های ایمنی بدن برای شناسایی و اتصال به آنتی ژن ها که یک پاتوژن خارجی مانند پروتئین های سطحی ویروس، باکتری یا سایر عوامل بیماری زا هستند، به منظور خنثی سازی آنها تولید می شود.

 اپی توپ به عنوان جایگاه تعیین کننده آنتی بادی، قطعه ای خاص بر روی آنتی ژن است که آنتی بادی از طریق پاراتوپ اختصاصی خود به آن متصل می شود.

آنتی بادی ها بر اساس قابلیت اتصال و کاربردشان به دو دسته طبقه بندی می شوند:

– انتی بادی های اولیه که به طور خاص و مستقیم به آنتی ژن پروتئین مورد نظر متصل می شوند.

– آنتی بادی های ثانویه که به آنتی بادی های اولیه متصل می شوند تا سیگنال را برای تشخیص تقویت کرده و به خالص سازی آنتی ژن های هدف کمک کنند.

آنتی بادی های مونوکلونال و پلی کلونال:

• آنتی بادی های مونوکلونال همگی از یک کلون والد سلول B، سلول تولید کننده آنتی بادی، منشاء می‌گیرند و دقیقاً یک اپی‌توپ را در آنتی ژن تشخیص می‌دهند. این یکنواختی آن‌ها را برای تشخیص و درمان‌های نیازمند به دقت بالا ایده‌آل می‌سازد.

• آنتی بادی های پلی کلونال از سلول های B مختلف تولید شده و هرکدام اپی‌توپ‌های متفاوتی را روی یک آنتی‌ژن شناسایی می‌کنند. این امر باعث تنوع در پاسخ می‌شود و برای تشخیص چندجانبه آنتی‌ژن مناسب است.

کاربرد آنتی‌بادی‌ها در تست‌های زیستی: 

به واسطه ساختار Y شکل و توانایی اتصال اختصاصی به اپی‌توپ‌ها، آنتی‌بادی‌ها ابزارهای حیاتی در تشخیص و تعیین میزان پروتئین‌های خاص هستند. علاوه بر اینکه در آزمون‌هایی نظیر ELISA، ایمونوهیستوشیمی و فلوسایتومتری کاربرد دارند و به تفکیک و تحلیل دقیق مولکول‌ها کمک می‌کنند، در آزمایش حساس Western blot نقش تعیین‌کننده‌ای در شناسایی و تعیین کمیت پروتئین‌های خاص ایفا می‌کنند. این تکنیک، به دلیل دقت بالا در تفکیک و تشخیص پروتئین‌ها، به‌عنوان ابزاری استاندارد در تحقیقات علمی و تشخیص‌های بالینی شناخته می‌شود.

اگر می‌خواهید با مراحل و کاربردهای دقیق Western blot آشنا شوید، توصیه می‌کنیم وسترن بلات چیست؟ را در سایت رشدآزما مطالعه کنید.